اشعار کـــوتاه و زیبـای رودکـی

[ARSAM]

گر بر سر نفس خود امیری، مردی

بر کور و کر، ار نکته نگیری، مردی

مردی نبود فتاده را پای زدن

گر دست فتاده ای بگیری، مردی 

[ARSAM]

نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود

حال من از اقبال تو فرخنده شود

وز غیر تو هر جا سخن آید به میان

خاطر به زار غم پراگنده شود

[ARSAM]

با داده قناعت کن و با داد بزی

در بند تکلف مشو، آزاد بزی

در به ز خودی نظر مکن، غصه مخور

در کم ز خودی نظر کن و شاد بزی

 

[ARSAM]

بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل

بی روی توام، نه عقل بر جاست، نه دلاین غم، که مراست کوه قافست، نه غماین دل، که تراست، سنگ خاراست، نه دل 

 

[ARSAM]

در منزل غم فگنده مفرش ماییم

وز آب دو چشم دل پر آتش ماییمعالم چو ستم کند ستمکش ماییمدست خوش روزگار ناخوش ماییم

 

[ARSAM]

ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو

وی گریهٔ طفل بی گناه از غم توافغان خروس صبح گاه از غم توآه از غم تو! هزار آه ازغم تو!

[ARSAM]

از کعبه کلیسیا نشینم کردی

آخر در کفر بی‌قرینم کردی

بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست

ای عشق، چه بیگانه ز دینم کردی

 

[ARSAM]

چرخ کجه باز، تا نهان ساخت کجه

با نیک و بد دایره درباخت کجههنگامهٔ شب گذشت و شد قصه تمامطالع به کفم یکی نینداخت کجه

 

[ARSAM]

در رهگذر باد چراغی که تراست

ترسم که: بمیرد از فراغی که تراستبوی جگر سوخته عالم بگرفتگر نشنیدی، زهی دماغی که تراست! 

 

[ARSAM]

با آن که دلم از غم هجرت خونست

شادی به غم توام ز غم افزونست

اندیشه کنم هر شب و گویم: یا رب

هجرانش چنینست، وصالش چونست؟