2014-04-24، 12:52
در گذشته من تحقیر و کوچک شدن را با تواضع اشتباه می گرفتم از حقم می گذشتم تا حس تائید طلبی خودم را ارضا کنم .سکوت در مقابل هر عملی را گذشت و بزرگواری می نامیدم و در حق خود و خانواده ام ظلم می کردم .انسان بودن خودم را فراموش و احساساتم را سرکوب کردم .
و قربانی شدن خود را به پای فروتنی گذاشتم .
و قربانی شدن خود را به پای فروتنی گذاشتم .
"اندکی صبر سحر نزدیک است"