2014-08-01، 07:52
یک زمانی غبار زندگی دراثرضعف های شخصیتی ام اینقدر روی رخسارم نشسته بود که تشخیص خود واقعی ام برای خودم غیرممکن شده بود وماسک چهره ام رابجای خود واقعیم پذیرفته بودم وفکرمیکردم که این ماسک خیلی هم برازنده من است ویکی از قویترین ٬اصول اجتماعی برای من محسوب میشدواسمش را شئونات اجتماعی می گذاشتم هراز گاهی از یکی تبعیت میکردم واونو جای نیروی برترم قرارداده بودم ولی خوب نکات منفیم اینقدر زیاد بود که یک خلع درونی عظیم برام درست کرده بود و هرکارکه میکردم هنوز ناشاد وناراضی بودم دائم مقایسه میکردم وحالم بدترمیشه تمام تراز روزانه ازخودم یک سرزنش وتوسری بزرگ برای خودم بود اون صبورواقعی اون پشت دائم درحال گریه وناامیدی بود ولی خداراشکر امروز میتونم به اصل خودم پی ببرم ناملایمات وغبارها را کناربزنم وبامهربانی وعطوفت وشناخت خدا وحضور او درزندگیم خلع درونی ام را سرکوب کنم ودرزندگیم به عشق واقعی برسم وامروز من خودم رابه دیگران نشان نمی دهم بلکه خدارابه آنها معرفی میکنم زیرا وقتی که من انسان مثبتی باشم باحرمت نفس از دریچه چشمم میتوان خدارا دید وخوشحالم امروز کسی هستم که باید باشم انسانم ومیتونم از زندگی لذت ببرم وشاکروپراز اخلاص همین.