گلستان سعدی

[ARSAM]

نفس می نیارم زد از شکر دوست که شکری ندانم که در خورد اوست

عطایی است هر موی از او بر تنم چگونه به هر موی شکری کنم؟

ستایش خداوند بخشنده را که موجود کرد از عدم بنده را

چو پاک آفریدت به هش باش و پاک که ننگ است ناپاک رفتن به خاک