فلسفه و علل پیدایش جشن نوروز

[Atlas]

[bgcolor=#FFFFE0]برخی گفته‌اند جمشید که به زبان فارسی جم و به زبان عربی «منوشخ» نامیده می‌شد [/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در جهان سیر می‌کرد، هنگامی که به آذربایجان رسید، با تاج و تختی مرصع بر بلندای نقطه‌ای [/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در مشرق جای گرفت و روشنایی آن تاج و تخت در هنگام طلوع خورشید مردمان را خیره کرد [/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]و آن روز را روز نو خواندند و جشن گرفتند و لفظ «شید» که در پهلوی به معنای شعاع است [/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]بر نام وی افزودند و پادشاه را جمشید نامیدند و رسم نوروز جاودانه و پایدار شد.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]همچنین گفته‌اند: خداوند در اولین روز از ماه فروردین کار خلقت انسان و سایر مخلوقات را به پایان رساند[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]و آدمی برای سپاسگزاری و قدردانی از خداوند و نعمت‌های وی، به نیایش و شادمانی پرداخت.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]یکی دیگر از فلسفه‌های جشن نوروز را نزول فروهر‌های [/bgcolor][bgcolor=#ffffe0](Farvahar)[/bgcolor][bgcolor=#FFFFE0]درگذشتگان به زمین در روز اول فروردین دانسته‌اند.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0] در اوستا آمده است که فروهرهای درگذشتگان پاک در اول فروردین برای احوالپرسی از اقوام خود به زمین می‌آیند[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]و با دیدن مسرت و شادمانی بازماندگان از اهورامزدا برای آنان طلب خیر و رحمت می‌کنند [/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]و بازماندگان پیش از آمدن فروهرها به نظافت و خانه‌تکانی منزل پرداخته و آماده پذیرایی از آنان می‌شوند [/bgcolor]

[bgcolor=#ffffe0]و کلمه فروردین یعنی ماهی که متعلق به فروهران است.[/bgcolor]