پرسيدم....چگونه بهتر زندگي کنم؟

[Atlas]

[bgcolor=#FFFFE0]اگر دلواپسی وسماجت نداشته باشم که امور چگونه انجام پذیرد -بهتر قادر خواهم بود بر آنچه انجام میدهم تمرکز داشته باشم.[/bgcolor]

[Atlas]

انانكه زندگي رابستري از گلهاي سرخ ميدانند هميشه ازخارهاي او شكايت ميكنند.
غافل از اينكه هر خارپله اي است براي دراغوش كشيدن گل سرخ

[Atlas]

[bgcolor=#faebd7]به افکارت عادت نکن[/bgcolor]

[bgcolor=#faebd7]از به چالش کشیده شدن باورهایت نترس[/bgcolor]

[bgcolor=#faebd7]وگاهی از سمت اندیشه های دیگران بیندیش[/bgcolor]

[Atlas]

چیزی که ما را کنار هم نگه میدارد شباهت های ما نیست بلکه درک تفاوت هایمان است

[Atlas]

 

---

[Atlas]

[bgcolor=#FAEBD7]همدیگر را دوست داشته باشید،[/bgcolor]

[bgcolor=#FAEBD7]شاید فردایی نباشد،[/bgcolor]

[bgcolor=#FAEBD7]شاید شما فردا نباشید،[/bgcolor]

[bgcolor=#FAEBD7]شاید او فردا نباشد،[/bgcolor]

[مرسده]

[sepahrad]

ارزش‌های اخلاقی را به بت پرستی و شخصیت ها ترجیح بده... طرزفکر من از زمانی‌ عوض شد که دوستی‌ به من گفت, برای آنهایی که موفق هستند هورا نکش, کسانی‌ را تشویق کن که شکست خورده و ضعیف ترند, تا انگیزه و شهامت شروع دوباره را پیدا کنند , شاید اگر این حرف را نمی شیندم هرگز مفهوم رشد و کمک به دیگران را یاد نمی گرفتم , من هم مانند اکثر مردم وقتی‌ کسی‌ کار بزرگ و خوبی‌ انجام میداد برایش کف میزدم , و یا اگر داری شهرت, مقام, منصب و ارزشهای ظاهری بود, او را مورد تائید و یا تعریف و تمجید قرار میدادم , اما دانستم که باید برای آنانی‌ که دیده نمیشوند, کمتر دارند و بد تر زندگی‌ می‌کنند, بیشتر کف بزنم و هورا بکشم, تا با ایجاد اعتماد به نفس, احساس تعلق و صمیمیت, بر ضعف ها, ترس و مشکلات شان چیره شوند , بدون استثنا همه ما انسان ها برای رشد و کمال و ادامه زندگی به احساس ارزش و احترام نیازمندیم , به همین خاطر باید برای کسانی‌ هورا بکشیم و کف بزنیم که بیشتر محتاج تشویق و احساس ارزش و عذت نفس اند, و نه آنانی‌ که بالا ترین مدارج تحصیلی‌, اجتمایی و مادی را طی‌ کرده اند , نباید فراموش کنیم که یکی‌ از مخرب‌ترین الگوهایی رفتاری بیمارگونه, مقایسه خودمان با دیگران, دیگران با ما و یا دیگران با دیگران است , این ارزش گذاری و مقایسه‌ها اغلب بر اساس ظواهر و ارزشهای مادی و دنیوی بوده و هیچ گونه عمق و منطق درسی ندارد , زیرا هر انسانی‌ منحصر به فرد و دارائ استعداد ذاتی و قابلیت‌های کاملا شخصی و مخصوص به خود میباشد , این که از پروانه بخواهیم کبوتر باشد و از کبوتر انتظار عقاب بودن را داشته باشیم, بیشتر بیانگر غفلت و بی‌ خبری ماست , در حقیقت هم پروانه, هم کبوتر و هم عقاب هر کدام ارزش, زیبایی و مقام خود را دارند , و در اصل و ذات خود, هیچ امتیازی در میان شان نیست...!

[sepahrad]

امروز انسان به خود بیش از دیگران دروغ میگوید...
دانستن نیک و بد, یا درست و غلط آسان است, اما مهارت انجام آن بسیار دشوار است ,
سالها طول کشید تا متوجه شدم, دانش و اطلاعات در باره این که چه چیزی خوب است و چه چیزی بد است کار ساده یست, از آن ساده تر نیز گفتن آن به دیگران است .
اما این که انسان خود را ملزم به انجام اعمال نیک و دوری از رفتار ناپسند بداند, موضوعی دیگر و مسئله ای کاملاً متفاوت است ,
به همین خاطر تعداد بی شماری از انسانها به خوبی‌ اصول, قوانین, ارزش‌ها و ضوابط را می‌دانند, اما خود را مضبوط به ضابطه نمی‌دانند ,
برای مثال هیچ کس نمیگوید که دروغ امری پسندیده است, اما تقریباً همه ما روزانه با خودمان و دیگران ناصادقیم ,
زیرا تفاوت بسیاری وجود دارد, بین آنچه که مئ‌گوئیم و آنچه که هستیم ,
اکثر ما اغلب آنچه که دوست داریم باشیم را با آنچه که واقعاً هستیم تشخیص نمیدهیم ,
و در روابط انسانی‌ چهره‌ای که در ذهن و افکار خود دوست داریم باشیم را به نمایش میگذاریم ,
به عقیده من ما فقط باید تلاش کنیم که از دیروز صادق و راستگو تر باشیم, و نه‌ آنکه دروغ بد است و چون بد است پس من دروغ نمیگویم ,
این استدلال و منطق که بیشتر بر مبنای دانش و اطلاعات استوار است و نه بینش ومهارت, در مورد اخلاقیات هیچ گونه ضمانت اجرایی ندارد, و هرگز مبنای محکم و درستی‌ برای عمل به ارزشهای انسانی‌ نمی‌باشد ,
در واقع آنچه از شواهد و تجربیات نمایان است, ضعف و کمبود ما در مهارت است ,
باید‌ها و نباید‌ها, درست و غلط, و یا نیک و بد, تنها به صرف دانستن ضمانت اجرایی پیدا نمیکند ,
بلکه برای عمل و انجام این اصول و ضوابط, فرد باید از کودکی تکنیک و مهارت‌های لازم را بیاموزد ,
امروزه اکثر مردم در باره آنچه که خود شان نیک یا بد می‌دانند, هیچگونه استدلال و منطقی‌ قانع کننده حتا برای خود ندارند ,
دلیل و استدلالی که آنها‌را مضبوط به این ضوابط نموده و با عشق به آنچه که میگویند عمل کنند
موضوعی که من در هزاران خط قادر به شرح و بیان آن نیستم, شاعر گرانقدر در یک جمله گفته است ,
دو صد گفته چون نیم کردار نیست...!

[sepahrad]

روحت بیشتر از جسم گرسنه است...
انسان فقط به جسم انسان نیست, انسان به روح انسان است ,
همانطور که جسم به غذا محتاج است, روح نیز گرسنه احساس سرور, صلح درون محبت و عشق است ,
جسم را می‌توان با غذا و امورات روزمره سیر نمود ,
اما غذای روح پرهیز و دوری از حرص و طمع, غرور, خودبینی, حسادت, خشم, ترس, اضطراب, نفرت, ناامیدی, غم و اندوه است ,
باید شاد و شادی آفرین بود ,
بر خلاف جسم که دأمان در وسوسه گرفتن و خواستن است, روح بیشتر بخشنده است و تنها با تقسیم آنچه که دارد میگرد و دریافت میکند ,
و اگر آنچه را که دارد تقسیم نکند از دست میدهد ,
عشق و محبت, بخشندگی, فداکاری, از خود گذشتن و ایثار, از صفات روح است و باعث کمال و شادی روح میگردد ,
آنان که انسان را صرفا موجودی جسمانی می‌دانند, از اعماق درون رنج می کشند ,
زیرا نیمی از هستی‌ و وجود خود را نادیده گرفته و حقیقت خود را انکار نموده اند ,
در واقع بسیاری از حقایق, اسرار و عوالم انسانی‌ از چشم سر مستور و پنهان است, و نمی‌توان آنها‌را لمس نمود ,
چرا که از عالم معقولات است و نه‌ محسوسات, و تنها می‌توان آنها‌ را احساس و تجربه نمود...!