ارسالها: 4,243
موضوعها: 617
Thanks Received:
0 in 0 posts
Thanks Given: 0
تاریخ عضویت: 2013Oct
اعتبار:
341
افراد بسیاری در آزمایشگاه های تحقیقاتی کار می کنند .وبه دنبال کشف علاج بیماری ها هستند.آزمایش های آن ها عذابی فراوان برای حیوانات بی گناه در بر دارد.میمون ها وخوکچه های آزمایشگاهی متحمل درد های فراوان ناشی از این آزمایش ها می شوند.
دانش را نباید به شیوه های بی رحمانه کسب کرد.چنین دانشی در واقع نوعی نفرین است.چنین دانشی نیروهای نامطلوب را فعال می سازد وبشریت را به سوی مغاک بیماری ومرگ می کشاند.
دانش اگر سرچشمه برکتی برای انسان است،نباید با عذاب وشکنجه ی موجودات بی گناه کسب شود.
دانش حقیقی از عشق ومهرورزی بر می خیزد.
زندگی خود را بر پایه های عشق ودلسوزی بنا کنید.
تمام ارسالهایم تجربه گذشته ام است و دیدم نسبت به بهبودی تغییر کرده است و اینها نیست
ارسالها: 7,089
موضوعها: 1,453
Thanks Received:
0 in 0 posts
Thanks Given: 0
تاریخ عضویت: 2013Oct
اعتبار:
432
5 اردیبهشت
امروز من از این آزادی و بهبودی از قید و بندهای عادات و وابستگی و هموابستگی برای پیریزی یک زندگی ساده و معنوی برای تغییر و رُشد کردن، برای انسان شد، برای خدمت به انسانهای دیگر، برای اجتماع خود بهرهگیری میکنیم. امروز من به خودم گوش میدهم، به خودم توجه میکنم، امروز من به خودم گوش میدهم، به خودم توجه میکنم، این حق من است! من سالهای سال به دیگران و گفتار و رفتار و احساسات دیگران ارزش و بهاء داده و توجه میکردم، تلاش میکردم که موجبات رضایت آنها را به هر ترتیب که شده است جلب کنم. فکر میکردم که آنها از من با ارزشتر هستند، پس وظیفه خود میدانستم تا آنها را از خودم راضی و خشنود کنم. امروز به آرامی متوجه شدم که رضایت خودم بهتر از جلب رضایت دیگران است. امروز به خودم گوش میدهم و به احساسات خودم احترام گذاشته و به نیازهایم توجه میکنم، به امید اینکه چیزهایی که در دیگران میجستم را در خودم پیدا کنم. من حق دارم فارغ از قضاوتهای دیگران به احساسات خودم اهمیت داده و توجه کنم و بدانم که توجه نکردن به آنها دلیل بر وجود نداشتن آنها نبود و نیست!
به درونت گوش کن و به آن احترام بگذار!
مشگل اینه که به بعضیا بیشتر از حدشون بها دادم
ارسالها: 4,243
موضوعها: 617
Thanks Received:
0 in 0 posts
Thanks Given: 0
تاریخ عضویت: 2013Oct
اعتبار:
341
5 اردیبهشت از کتاب اندیشه امروز a day at a time
هنگاميكه نگران و درماندهام و يا به علتي تحريكپذير شدهام او احساسناخوشايندي دارم، آيا هنوزبا تجزيه و تحليل شرايط سعي درمقصر جلوه دادنديگران مينمايم؟آيا در هنگام نارحايت هنوز از كليشههاي متداول: «تقصير او بود كه.....» «او بمن قولداد......» و «آنها موجب.....» استفاده ميكنم؟آيا من قادرم كه صادقانه اقرار كنم كه شايد اشتباه از طرف من بوده است؟ برنامه به ماميآموزد كه آرامش خاطر تنها درصورت غلبه بر تمام تمايلاتي است كه سعي برگناهكار جلوه دادن ديگران دارد، امكانپذير است.آيا من صادق بودن با خود را در هر روز و هر ساعت و هر لحظه تمرين ميكنم؟ آيا منميتوانم در كمال صداقت به خطاهاي خود اعتراف كنم؟خداوندا، به من كمك كن تا براين طرز تفكر نادرست كه «من بايد تاوان اشتباهاتديگران را بپردازم»، غلبه كنم.خداوندا، به من توانايي بده تا بجاي سرزنش ديگران به خود بنگرم تاشايد بتوانمريشه اصلي مشكلات و ناملايمات را در خود بيابم!
«صداقت تنها روش بهبودي است»
تمام ارسالهایم تجربه گذشته ام است و دیدم نسبت به بهبودی تغییر کرده است و اینها نیست