خواندني از گابريل گارسيا ماركز

[Atlas]

[bgcolor=#FFFFE0]در 15 سالگی آموختم که مادران از همه بهتر می دانند ، و گاهی اوقات پدران هم.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 20 سالگی یاد گرفتم که کار خلاف فایده ای ندارد ، حتی اگر با مهارت انجام شود.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 25 سالگی دانستم که یک نوزاد ، مادر را از داشتن یک روز هشت ساعته و

پدر را از داشتن یک شب هشت ساعته ، محروم می کند.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 30 سالگی پی بردم که قدرت ، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 35 سالگی متوجه شدم که آینده چیزی نیست که انسان به ارث ببرد ؛ بلکه چیزی است که خود آن را می سازد.[/bgcolor]
[bgcolor=#FFFFE0]در 40 سالگی آموختم که رمز خوشبخت زیستن ، در آن نیست

که کاری را که دوست داریم انجام دهیم ؛ بلکه در این است که

کاری را که انجام می دهیم دوست داشته باشیم.[/bgcolor]
[bgcolor=#FFFFE0]در 45 سالگی یاد گرفتم که 10 درصد از زندگی چیزهایی است

که برای انسان اتفاق می افتد و 90 درصد آن است که چگونه نسبت

به آن واکنش نشان می دهند.[/bgcolor]

[Atlas]

[bgcolor=#FFFFE0]در 50 سالگی پی بردم که کتاب بهترین دوست انسان و

پیروی کورکورانه بدترین دشمن وی است.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 55 سالگی پی بردم که تصمیمات کوچک را باید با مغز گرفت

و تصمیمات بزرگ را با قلب.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 60 سالگی متوجه شدم که بدون عشق می توان ایثار کرد اما بدون

ایثار هرگز نمی توان عشق ورزید.[/bgcolor]

[Atlas]

[bgcolor=#FFFFE0]در 65 سالگی آموختم که انسان برای لذت بردن از عمری دراز ،

باید بعد از خوردن آنچه لازم است ، آنچه را که میل دارد نیز بخورد.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 70 سالگی یاد گرفتم که زندگی مساله در اختیار داشتن کارتهای خوب نیست ؛

بلکه خوب بازی کردن با کارتهای بد است.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 75 سالگی دانستم که انسان تا وقتی فکر می کند نارس است ،

به رشد و کمال خود ادامه می دهد و به محض آنکه گمان کرد رسیده شده است ،

دچار آفت می شود.[/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]در 80 سالگی پی بردم که دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن

بزرگترین لذت دنیا است.[/bgcolor]

[bgcolor=#000080]در 85 سالگی دریافتم که همانا زندگی زیباست[/bgcolor]

[Arghavan]

اگر میدانستم این آخرین دقایقی ست که تو را می بینیم ، به تو میگفتم "دوستت دارم" و نمی پنداشتم که تو خود این را میدانی ..
همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت ها به ما بدهد ..
کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش و یگو که چقدر به آنها علاقه و نیاز داری و مراقبشان باش . 
بخودت این فرصت را بده تا بگویی : مرا ببخش "متاسفم" ممنونم ... از تمام عبارات زیبا و دلنشین که بلد هستی استفاده کن . 
هیچکس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر افکار ها و احساساتت را در درونت حبس کنی ... خودت را مجبور به بیان آنها کن . به دوستان و همه ی آنها که دوستشان داری و برایت عزیز هستند ، بگو که چقدر برایت ارزش دارند ...
اگر نگویی ، فردایت مثل امروز خواهد بود و چه بسا که خیلی هم زودتر ، دیر خواهد شد. [img]images/smilies/heart.gif[/img][img]images/smilies/heart.gif[/img][img]images/smilies/heart.gif[/img][img]images/smilies/heart.gif[/img]