2014-02-04، 10:46
21 شهريور در طول امروز به خودم اجازه نمي‌دهم كه با افكار آزار دهنده و نااميد كننده که برگرفته از بیماری خودم است خود را اذيت كنم. مي‌دانم كه من خود قادر هستم به تنهايي با بيماريم خود درگيري ایجاد کرده و حال خود را خراب كنم. استفاده از امكانات و شرايط حتي به مقدار محدود به صورت بهترین حق انتخاب مسلم خود مي‌دانم. امروز سعي خواهم كرد كه با دوستان بهبودي ارتباطم را بهتر از قبل كنم و در كنار آن‌ها لحظات خوشي داشته باشم. امروز مي‌دانم كه بيماري من توانايي دارد مرا تنها و منزوي كرده و در گوشه‌اي گير انداخته و آزار دهد. امروز در جلسات با به آغوش كشيدن تازه‌واردين احساس انسان مفیدی بودن را در خودم تقويت مي‌كنم. امروز سعي مي‌كنم كه فقط برای امروز ترسي نداشته باشم. اين را مي‌دانم كه خداوند و ترس در يك‌جا قرار نمي‌گيرند. وقتي ترس سراغم مي‌آيد، متوجه می‌شوم که خود به خود خداوند را كنار زده‌ام. آيا قادر هستم كه فقط براي هميشه تمام افكار و رفتارهای ناسالم و ترسهايم را شناخته و آن‌ها را دور بريزم؟ فکر نمی‌کنم که اگر چنین شود، من دیگر احتیاجی به خداوند دارم؟ خود درگيري از شاخه‌هاي بيماري ما است!