این روسری, آشفته‌ی یک موی بلند است

آشفتگی موی تو دیوانه کننده است

بلقوه سپید است زن اما, زن این شعر

موزون و مخیل شده و قافیه‌مند است

در فوج مدلهای مدرنیته هنوز او

ابروی کمان دارد و گیسویش کمند است

پرواز تماشایی موهای رهایش

تصویر رها کردن یک دسته پرنده است

دل غرق نگاهی است که مابین دو پلکش

یک قهوه‌ای سوخته‌ی خیره‌کننده است

با اخم به تشخیص پزشکان سرطان‌زاست

خندیدن او عامل بیماری قند است

تصویر دلش با کمک چشم مسلح

انگار که سنگی ته شیئی شکننده است

ماه است و بعید است که خورشید نداند

میزان حضور و حذرش چند به چند است