حمید مصدق

[MOZHGAN]

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توام
من در اين تاريکي
من در اين تيره شب جان فرسا
زائر ظلمت گيسوي توام

[align=right]گيسوان تو پريشان تر از انديشه ي من

[align=right]گيسوان تو شب بي پايان

[align=right]جنگل عطرآلود

[align=right]شکن گيسوي تو

[align=right]موج درياي خيال

[align=right]کاش با زورق انديشه شبي

[align=right]از شط گيسوي مواج تو من

[align=right]بوسه زن بر سر هر موج گذر مي کردم

[align=right]کاش بر اين شط مواج سياه

[align=right]همه ي عمر سفر مي کردم

[align=right][align=right]شب تهي از مهتاب

[align=right]شب تهي از اختر

[align=right]ابر خاکستري بي باران پوشانده

[align=right]آسمان را يکسر

[align=right]ابر خاکستري بي باران دلگير است 

[align=right]و سکوت تو پس پرده ي خاکستري سرد کدورت افسوس

[align=right]سخت دلگيرتر است 

[align=right]شوق بازآمدن سوي توام هست 

[align=right]اما 

[align=right]تلخي سرد کدورت در تو 

[align=right]پاي پوينده ي راهم بسته

[align=right]ابر خاکستري بي باران 

[align=right]راه بر مرغ نگاهم بسته