هوشنگ ابتهاج ( ه . الف . سایه )

[Atlas]

نشود فاش کسی آنچه میان من و تست
 
تا اشاراتِ نـظر، نامه رسان من و تست
 
 
گوش کن ! با لب خاموش سخن می گویم
 
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست
 
 
روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید
 
حالیا چشمِ جهانی نگران من و تست
 
 
گرچه در خلوتِ رازِ دل ما کس نرسید
 
همه جا زمزمه عشقِ نهان من و تست
 
 
اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت
 
گفتگوي خيالی ز جهان من و تست
 
 
نقش ما گو ننـگارند به دیباچه عقل !
 
هر کجا نامه عشق است ، نشان من و تست
 
 
سایه ! ز آتشکدة ماست فروغ مَه و مِهر
 
وه از این آتش روشن که به جان من و تست