اشعار ابوسعید ابوالخیر...عرفانی

[mohammad]

خواهی که کسی شوی زهستی کم کن
 ناخورده شراب وصل مستی کم کن
 با زلف بتان دراز دستی کم کن
 بت را چه گنه تو بت‌پرستی کم کن

ابوسعید ابوالخیر

 

 

[mohammad]

گفتار نکو دارم و کردارم نیست
 از گفت نکوی بی عمل عارم نیست
 دشوار بود کردن و گفتن آسان
  آسان بسیار و هیچ دشوارم نیست
ابوسعید ابوالخیر

 

[mohammad]

دلخسته و سینه چاک می‌باید شد
 وز هستی خویش پاک می‌باید شد
 آن به که به خود پاک شویم اول کار
 چون آخر کار خاک می‌باید شد
ابوسعید ابوالخیر

 

[mohammad]

   از لطف تو هیچ بنده نومید نشد
 مقبول تو جز مقبل جاوید نشد
 مهرت بکدام ذره پیوست دمی
 کان ذره به از هزار خورشید نشد

ابوسعید ابوالخیر

 

[mohammad]

رفتم به کلیسیای ترسا و یهود
 دیدم همه با یاد تو در گفت و شنود
 با یاد وصال تو به بتخانه شدم
 تسبیح بتان زمزمه ذکر تو بود
ابوسعید ابوالخیر
 
 

 

[mohammad]

 گفتم: چشمم، گفت: به راهش می‌دار  
گفتم: جگرم، گفت: پر آهش می‌دار  
گفتم که: دلم، گفت: چه داری در دل  
گفتم: غم تو، گفت: نگاهش می‌دار
ابوسعید

 

[mohammad]

آنرا که حلال زادگی عادت و خوست
  عیب همه مردمان به چشمش[bgcolor=#E6E6FA] نیکوست  [/bgcolor]
[bgcolor=#E6E6FA]معیوب [/bgcolor]همه[bgcolor=#E6E6FA] عیب [/bgcolor]کسان می‌نگرد
 از کوزه همان برون تراود که [bgcolor=#E6E6FA]دروست [/bgcolor]
ابوسعید ابوالخیر

 

[mohammad]

   گر طالب راه حق شوی ره پیداست  
او راست بود با تو، تو گر باشی راست  
وانگه که به اخلاص و درون صافی
 او را باشی بدان که او نیز تراست

 

[mohammad]

از کعبه رهیست تا به مقصد پیوست  
وز جانب میخانه رهی دیگر هست  
اما ره میخانه ز آبادانی
راهیست که کاسه می‌رود دست بدست 

 

[mohammad]

دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت  
اشکم همه در دیدهٔ گریان میسوخت
  میسوختم آنچنانکه غیر از دل تو  
بر من دل کافر و مسلمان میسوخت
ابوسعید ابوالخیر