" به تهيه تراز نامه شخصي خود ادامه داديم و در صورت قصور بلافاصله               بدان اقرار كرديم ."
 
 
 
              اين قدم ، ادامه جرياني است كه در قدم 4 شروع شد آگاهي راجع به آنچه كه               انجام مي دهيم ، و به دست آوردن مقياسي درست و صحيح بدون هيچ درنگ و               تعللي ، به جاي اينكه اجازه دهيم تا احساس گناه به درون ما راه يابد و               افزايش يابد. از آنجائيكه 2 قدم از قدمهاي دوازده گانه به تهيه               ترازنامه شخصي اختصاص داده شده است ، بايد متوجه شويم كه ما نمي توانيم               بدون تصحيح كردن اعمال اشتباهمان رشدكنيم.
              احساسات و عادتهاي قديمي از راههاي مختلفي مي توانند به درون ما               برگردند. ما ممكن است احساس كنيم به رنجشهاي خودمان از ديگران مسلط               شديم { يعني آنها را حل كرده ايم } ولي ممكن است دوباره در ترازنامه               اخلاقي خود به آنها برخورد كنيم .
 
             
              قدم 10 رشد پيوسته ما ، در برنامه و همچنين آنچه را كه براي تمرين كردن               اين اصول در همه كارهايمان يادگرفته ايم ، تامين و ضمانت مي كند.             
              همينطور كه به تهيه ترازنامه شخصي ادامه مي دهيم ، نقائصي را پيدا               خواهيم كرد كه بيشترين مشكلات را براي ما فراهم مي كنند. همچنين               درخواهيم يافت كه تقريبا" آنهائي ( آن نقائصي ) را كه سخت بر روي آنها               كار كرده ايم ، از بين برده ايم و برطرف نموده ايم . اقرار بي درنگ و               بلا فاصله ، در زماني كه اشتباهي كردهايم يكي از تمرينهاي مداوم براي               رسيدن به فروتني و تواضع مي باشد. اگر ما اين قدم را هرروز در زندگيمان               به كار ببريم ، به يك آسودگي خاطر و آراش دست خواهيم يافت زيرا كه قادر               خواهيم بود كه ببينيم اين ما هستيم كه شرايط و جريانات ( زندگي ) را مي               سازيم . {اما} هنوز ما از خودمان خشنود نخواهيم بود ، زيرا كه هميشه               نقائص جديد و حتي تعداد ي از نقائص قديميان را پيدا مي كنيم كه در آن               زمان برايمان پيش مي آيد. آن زمان كه به يك بينش و بصيرت دروني دست               يابيم و از اينكه اشتباه كنيم ، نترسيم ، احساس با ارزش بودن خواهيم               داشت { و اين حس درون ما افزايش خواهد يافت }.
               
               
               
                            " عكس العملهاي شخصي "
              شب هنگام ، زماني كه به رختخوابم مي روم ، فقط دراز مي كشم و سعي مي               كنم به آنچه كه در طول آن روز انجام داده ام ، گفته ام و فكر كرده ام ،               بينديشم .
              من هميشه مي توانم چيزهاي زيادي را ببينم كه آرزو داشتم ، اي كاش آنها               را انجام نداده بودم، و هنگامي كه آنها را انجام نداده بودم ، و هنگامي               كه آنها را انجام مي دادم ، مي دانستم كه اشتباه هستند ، اما در هرحال               به انجام آنها مبادرت مي ورزيدم و آنها را انجام مي دادم. تعدادي از               آنها را كه خيلي اشتباه هستند { و وضعيت وخيم تري نسبت به بقيه دارند }               را در نظر مي گيرم و روز بعد سعي مي كنم كه ديگر آنها را تكرار نكنم ،               من فقط روي اين موضوع تمركز مي كنم كه آن كارهاي به خصوص را انجام ندهم               . سپس شب بعدش دقتي بيشتري بخرج مي دهم و فقط سعي مي كنم كه همانطور               ادامه دهم.
              زندگي من در دستان خداوند است ، اما من خدا نيستم . من انتظار دارم كه               اشتباهاتي را انجام دهم . به خدا تكيه مي كنم تا به من كمك كند و               كمبودهاي اخلاقي مرا برطرف سازد.
              من قدم10 را هرشب قبلا" از اينكه به رختخواب بروم كار مي كنم. از ديدن               جريانات زندگيم و همچنين مراقبتهايي كه در مورد نقائصم دارم ، لذت مي               برم . اگر روز خوبي داشتم ، از نيروي برترم مي خواهم كه در طول روز بعد               هم ، همينطور به من كمك كند. اگر روز بدي بود، از خدا مي خواهم كه اين               توانايي را داشته باشم كه روز بعد {فردا } بهتر عمل كنم .
              من در انتهاي هر روز اين سوالات را از خودم مي پرسم :
              آيا امروزكسي را خوشحال كرده ام ؟
              آيا امروز جمله محبت آميز ويا كار مهربانانه اي انجام داده ام ؟
              آيا امروز كسي را تشويق كرده ام ؟
              آيا امروز وقتم را هدر داده ام ؟