[font]بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم[/font][font]فلک را سقف بشکافیم و درطرحی نو در اندازیم[/font][font]اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد[/font][font]من و ساقی به هم تازیم و بنیانش بر اندازیم[/font] 

با می به کنار جوی می یابد بودوز غصه کناره جوی می باید بوداین مدت عمر ما چو گل ده روز استخندان لب وتازه روی می باید بود 

[font]سرای مدرسه و بحث علم و طاق و رواق[/font][font]چه سود دل دانا و چشم بینا نیست[/font][font]سرای قاضی یزد ار چه منبع فضل است[/font][font]خلاف نیست که علم نظر درانجا نیست[/font]

 

 [font]به همشنی رندان سری فرود اور[/font][font]که گنجها در این بی سری سامانی[/font][font]بیار باده رنگین که یک حکایت راست[/font][font]بگویم و نکنم رخته درمسلمانی[/font][font]بهخاک یای صبوی کنان که تا من مست[/font][font]ستاده بر درمیخان ام به دربانی[/font][font]به هیچ زاهد ظاهر ژرست نگذشتم[/font][font]که زیر خرقه نه زنار داشت ینهانی[/font]

 

به جز شکر دهنی مایه هاست خوبی رابه خاتمی نتوان زد دم سلیمانیهزار سلطنت دلبری بدان نرسدکه دردلی به هنر خویش را بگنجانیچه گردها که برانگیختی ز هستی منمباد خسته سمندت که تیز می رانی

 [font]رونق عهد شباب است دگر بستان را[/font][font]میرسد مژده گل بلبل خوش الحان را[/font][font]ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی[/font][font]خدمت ما برسان سرو و گل وریحان را[/font][font]گر چنین جلوه کند مغیچه باده فروش[/font][font]خاکروب درمیخانه کنم مژگان را[/font][font]ای که بر مه کشی از عنبر سارا جوگان[/font][font]مضطرب حال مگردان من سرگردان را[/font]

[font]ساقیا برخیز ودرخاک ده جام را[/font][font]خاک برسر کن غم ایام را[/font][font]ساغرمیبرکفم نه تا ز بر[/font][font]برکشم این دلق ارزق فام را[/font][font]گرچه چه بدنامی است نزدعاقلان[/font][font]مانمی خاهیم ننگ و نام را[/font]

صلاح کار کجا و من خراب کجاببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجادلم ز صومعه بگرفت وخرقه سالوسکجاست دیر مغان و شراب ناب کجاچه نسبت است به رندی صلاح و تقوی راسماع وعظ کجا نغمه رباب کجاز روی دوست دل دشمنان چه دربایدچراغ مرده کجا شمع افتاب کجا

[align=-webkit-center]دل رفت زدست  تا محمد آمد