دوبیتی شمارهٔ ۷

[mohammad]

[bgcolor=#FFFFFF]تا نیست نگردی، ره هستت ندهند  [/bgcolor]
[bgcolor=#FFFFFF]این مرتبه با همت پستت ندهند  [/bgcolor]
[bgcolor=#FFFFFF]چون شمع قرار سوختن گر ندهی  [/bgcolor]
[bgcolor=#FFFFFF]سر رشتهٔ روشنی به دستت ندهند [/bgcolor]

[MOZHGAN]

من آمده ام که با تو راهی بشوم

آنی که تو از دلم بخواهی بشوم

دریا بغلم کن! بغلم کن دریا!

می خواهم از این به بعد ماهی بشوم

 

[NASIB]

 

بـــا تو سخنانِ بـــی زبان خواهم گفت

از جمله ی گوش ها نهان خواهم گفت

جـز گـــوشِ تـو نشنود حدیث من کَــس

هـــر چند میـــانِ مردُمــان خواهم گفت

[mohammad]

مردان خدا پرده ي پندار دريدند
يعني همه جا غير خدا يار نديدند
هر دست که دادند همان دست گرفتند
هر نکته که گفتند همان نکته شنيدند

[Arghavan]

گر مي فروش حاجت رندان روا كند ...
 .................................  ايزد ، گنه ببخشد و دفع بلا كند ..

ما را كه درد عشق و بلاس خمار كشت ..
 ....................................  يا وصل دوست ، يا مي صافي دوا كند ..

 

[sadaf]

دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من

الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من؟

[رقیه]

[font]یوسف گم گشته باز اید به کنعان غم مخور        کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور[/font][font]ای دل غم دیده  حالت به شود دل بد مکن         وین سر شوریده  بار اید به سامان غم مخور[/font][font]دور گردون گرد دو روزی بر مراد ما نرفت                دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور[/font][font] هان مشو نومیدچون واقف نه ای از سر غیب               باد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور[/font][font]ای دل ار سیل فنا بنیادهستی بر کند            چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور[/font][font]در بیابان گربه شوق کعبه خواهی زد قدم             سر زنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور[/font][font]گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید     هیچ راهی نیست کان رانیست پایان غم مخور[/font][font]حافظا در کنج فقر و خلوت شب های تار                    تا بود وردت دعا و درس قران غم مخور[/font]

[رقیه]

[align=-webkit-center][font]سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد 
 وآن چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کُوْن و مکان بیرون است  [/font]

[align=-webkit-center][font][font] طلب از گمشدگانِ لبِ دریا می‌کرد

مشکل خویش برِ پیرِ مُغان بردم دوش 
کو به تایید نظر حل معما می‌کرد 

دیدمش خرم و خندان، قدحِ باده به دست 
و اندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد[/font][/font][/align][/align]

[رقیه]

 [size=18px][font]اگر ان ترک شیرازی به دست ارد دل ما را[/font][/size][size=18px][font]به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را[/font][/size][size=18px][font]بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت[/font][/size][size=18px][font]کنار اب اب رکن اباد و گلگشت مصلا را[/font][/size][size=18px][font]فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهر اشوب[/font][/size][size=18px][font]ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است[/font][/size][size=18px][font]به اب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را[/font][/size]

[رقیه]

[font]مرزع سبز فلک دیدم وداس مه نو[/font][font]یادم از شکسته خویش امد و هنگام درو[/font][font]گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دیمد[/font][font]گفت با این همه از سابقه نومید مشو[/font][font]گر روی یاک ومجرد چو مسیحا به فلک[/font][font]از چراغ تو به خورشید رسد صد یرتو[/font]