عشق و عرفان

[Atlas]

عرفای بزرگ معتقدند که مهمترین مرحله ی سیر انسان به سوی عشق خداوندی و حقیقت محض ، رها یی از بند و تعلق است.

این رهایش در لحظه ی نخست بسیار دشواربنظر میرسد اما وجود یک عشق مجازی راه را هموارمیکند. این عشق روح انسان را

ذره ذره صیقل داده و برای ملاقات با پروردگار خود آماده میسازد.

سوالی که اینجا وجود دارد آن است که چرا عده ی زیادی از این واژه ی مقدس وحشت دارند و آن را نوعی بند و بوجودآورنده ی

تعلق میدانند.در پاسخ می توان گفت که اگر این انسان ها لحظه ای به خود اجازه ی درک حلاوت وصال(یک لحظه دیدار) را دهند

،خواهند دانست که تحمل آثاری از قبیل دلتنگی و یا سختی هجران بسیار آسانتر وشیرین تر از وحشتیست که از این موهبت

الهی درخود احساس میکنند.

سوال دیگری که وجود دارد آن است که چرا باید این همه سختی را تحمل کرد؟

برای رسیدن به پاسخ این سوال کافیست لحظه ای بیندیشیم  که اصلا چرا بوجود آمده ایم و هدف از خلقت ما چیست؟

 ما به معنای واقعی کلمه برای انسان بودن خلق شده ایم،.برای آن که تمام قابلیت های وجودمان را از حالت بالقوه به صورت

بالفعل در آوریم و هر چه بیشتر نمایانگر ذات اقدس الهی در زمین باشیم.