تفاوت ميان يك عشق سالم به خود و غرور نفساني

[Atlas]

و آن گاه اين عشق، به مراقبه‎اي بزرگ مبدل خواهد شد، [bgcolor=#FFFFE0]يك گام بزرگ به سوي خداوند. تا جايي

كه به عشق به خود مربوط مي‎شود،[/bgcolor] تو اين را نمي‎داني، زيرا تو خودت را دوست نداشته‎اي.

ولي ديگران را دوست‎ داشته‎اي؛ لحظاتي از آن، شايد، برايت روي داده باشد. [bgcolor=#F0FFF0]شايد لحظات [/bgcolor]

[bgcolor=#F0FFF0]كميابي را داشته‎اي كه در آن، ناگهان تو نبوده‎اي و فقط عشق وجود داشته،[/bgcolor] تنها انرژي عشق

جاري بوده، از هيچ مركزي، از هيچ جا به هيچ جا. وقتي دو عاشق با هم نشسته باشند، دو

هيچ كنار هم نشسته‎اند، دو صفر. و زيبايي عشق در همين است، تو را كاملاً از خويشتن تو،

تهي مي‎سازد.

خودت را به درون عشق بريز تا در دنياي درون فضايي ايجاد شود. زيرا [bgcolor=#E6E6FA]خداوند وقتي وارد [/bgcolor]

[bgcolor=#E6E6FA]مي‎شود كه در درون تو فضايي براي او باشد.[/bgcolor] و فضايي بزرگ مورد نياز است، زيرا تو

بزرگ‎ترين ميهمان را دعوت مي‎كني. تو تمام هستي را به درونت دعوت مي‎كني. [bgcolor=#FFFFE0]تو به يك هيچ [/bgcolor]

[bgcolor=#FFFFE0]بي‎نهايت نياز داري. بهترين راه براي هيچ شدن، عشق است.[/bgcolor]

پس يادت باشد، غرور نفساني ابداً عشق به خود نيست. غرور نفساني، درست نقطه‎ي مقابل آن

است.[bgcolor=#FFF0F5] كسي كه قادر نبوده خودش را دوست بدارد، نفساني مي‎گردد. غرور نفساني را [/bgcolor]

[bgcolor=#FFF0F5]روان‎شناسان، «خودشيفتگي» مي‎خوانند[/bgcolor][bgcolor=#FFF0F5].[/bgcolor]