تفاوت ميان يك عشق سالم به خود و غرور نفساني

[Atlas]

[bgcolor=#FFFFE0]شايد تمثيل نارسيسوس را شنيده باشيد: او عاشق خودش شد.[/bgcolor] با نگاه كردن به سطح درياچه،

او عاشق تصوير خودش شد.

حالا تفاوت را ببين:[bgcolor=#faebd7] كسي كه عاشق خودش باشد، عاشق تصويرش نخواهد شد؛ او فقط خودش [/bgcolor]

[bgcolor=#faebd7]را دوست دارد.[/bgcolor] نيازي به آينه ندارد. او خودش را از درون مي‎شناسد. آيا تو نمي‎داني كه وجود

داري؟ آيا براي اثبات وجودت نياز به سند و برهان داري؟ آيا به آينه نياز داري تا ثابت كند كه

تو هستي؟ اگر آينه نبود تو به هستي و وجود خودت ترديد مي‎كردي؟

نارسيسوس عاشق بازتاب صورت خود شد – نه عاشق خودش. اين واقعاً عشق به خود نيست.

[bgcolor=#F0FFF0]او عاشق بازتاب خودش شد؛ بازتاب، همان ديگري است.[/bgcolor] او دو تا شده بود، تقسيم شده بود.

نارسيسوس شكاف برداشته بود، او به نوعي شكاف شخصيتي دچار گشته بود. و اين براي

بسياري از كساني كه مي‎پندارند عاشق هستند روي مي‎دهد. وقتي عاشق شخصي مي‎شوي،

تماشا كن، هشيار باش. [bgcolor=#FFF0F5]شايد چيزي جز خود شيفتگي نباشد. [/bgcolor]

چهره‎ي او چشمانش و كلامش، شايد

هم‎ چون درياچه‎ي نارسيس عمل كرده باشد و [bgcolor=#F0F8FF]تو بازتاب وجود خودت را در آن ديده‎اي.[/bgcolor]