داستان بهبودی

[mehdiast]

یادش بخیر روزهای اولی که وارد برنامه دوازده قدمی شده بودم ادبیات کسانی که تو برنامه بودن برام جالب بود . کلمات و اصطلاحات جالبی میشنیدم و برخی از این موارد خنده دار و برخی هم حامل عشق و امید.
یادم میاد زمانی که جلسات برگزار میشد همیشه دوستی بود که من ازش خوشم میومد و به نوعی برام جاذبه داشت در اخر جلسه شعری رو میخوند و بعد از اون با کلمه خداوندا همه با هم دعای ارامش را میخوندن. مزمون شعرها برای من جالب و تاثیر گزار بود برای اینکه به نوعی با حال و احساس اون روزای من میخوند و حالا دوست دارم برخی از اون اشعار رو تو این وب بنویسم .
عده ای سوخته و باخته اینجا جمعند ،
گرد هم می آیند،که به اقبال بلند خورشید،
تن رنجور و ستمدیده خود را برهانند ز بند ظلمت
تا در این کوثر عشق،روح زنگار زده پاک شود.
و خدا می شنود ، می بیندوخدامسروراست.
که در اینجا گلها طعنه بر باغچه پر گل بستان زده اند.
دست در دست هم و با دعایی زیبا
وصل او می طلبند،آرامش می خواهند.
عشق در سادگی معبد ما جریان دارد و دلها گرم است.
چلچراغ اینجا قطرات اشک است.
که به احسان وصفا،
گاه گاهی به دل کعبه ما می ریزد،
زائران اینجا پاکتر از گل یاس ،
غسل در خون جگر کرده و با عشق به دعا آمده اند.
معبد ما زیباست،
گر چه ... قصه هایش درد است.
دردهایش زیباست.