چهره خندان

[رقیه]

برلب یار شوخ دلبندم

خفته لبخند گرم زیبایی

خنده نه، بر کتاب عشق و امید

هست دیباچه‌ی فریبایی



قصه‌ی محرمانه‌ای دارد

زخوشی‌های وصل و پیوندی



چون شراب خنک به جام بلور

هوس‌انگیز و تشنگی افزاست

جام اول زمی نگشته تهی

جامهای دوباره باید خواست!



نقش یک خواهش است و می‌ریزد

زان لبان درشت افسون ریز

گرمی و لذتی به جان بخشد

همچون خورشید نیمه‌ی پاییز



پیش این خنده‌های مستی‌بخش

دامن عقل می‌دهم از دست

چه عجب از خطا و لغزش من!

مست را لغزش و خطا بایست!