2014-01-13، 10:41
به عنوان يك فرد وابسته و هم‌وابسته زندگي گذشته‌ي من بیشتر در ترس‌ها و عدم قدرت تصميم‌گيري و احساس شرمندگی و خجالت و برداشت دردآور گناه و بي‌لياقتي سپري شد. ترسي مرهوم از موجودي كه در درونم مانند هيولا لانه كرده بود. سال‌هاي زيادي وحشت‌زده از خودم فرار مي‌كردم و بیشتر شبها بختک و یا کابوس می‌دیدم. به خاطر خجالت احساسم را به هیچ كسي نمي‌گفتم، در نهایت مي‌ترسيدم اين هيولا روزي از درونم خارج شود. وجودم سرشار از ترس‌هاي مختلف شده بود. هر لحظه دنبال كسي بودم كه شايد عامل رهايي من شود، ولي اصلاً راه نجاتي نبود. امروز با اصول خودیاری برنامه مي‌دانم كه ترس باعث مي‌شود، تمام اختلالات شخصيتي‌ام فعال شود. آيا امروزم را در ترس و وحشت از دست دادن چيزهايي هستم كه متعلق به من هستند؟ هنوز نگران شكست، در به دست آوردن نتيجه‌ي دلخواه هستم؟ آيا من با حذف خواسته‌هاي غير اصولي و رسیدگی به نيازهاي هر روزه سعي دارم آرامش خود را كسب كنم؟ آيا با جواب منفي به خواسته‌ها و انتظارات غير اصولي دیگران که قصد سوءاستفاده دارندموجبات نااميدي و انزوای خودم را فراهم نمي‌كنم؟
پذيرش و باور ابزار رهايي از وابستگي‌هاست!
پذيرش و باور ابزار رهايي از وابستگي‌هاست!
حتی روز " مرگم " هم تفاهم نخواهیم داشت
من اون روز سفید می پوشم
وتو سیاه
من اون روز سفید می پوشم
وتو سیاه