دوبیتی شمارهٔ ۸

[mohammad]

تار پود عالم امکان به هم پیوسته است .........عالمی را شاد کرد آنکس که یک دل شاد کرد

[sadaf]

گفته بودم بعدازاین باید فراموشش کنم
دیدم اش ازیاد بردم گفته های خویش را
تا به من نزدیک شد گفتم سلام ای آشنا
گفتم اما نشنیدم جز صدای خویش را

[mohammad]

من از عالم تو را تنها گزینم
.روا داری که من غمگین نشینم؟
دل من چون قلم اندر کف توست
ز تو ست ار شادمانم گر حزینم

[mohammad]

خبر کن ای ستاره یار ما را
که دریابد دل افکار ما را
خبرکن آن طبیب عاشقان را
که تا شربت دهد بیمار ما را

[sadaf]

[mohammad]

ای عشق مرا به شط خون خواهی برد ........چون قیس به وادی جنون خواهی برد
فرهاد صفت در آرزویی شیرین ..........دنبال خودت به بیستون خواهی برد

[sadaf]

کس مشکل اسرار اجل را نگشاد کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد

من مینگرم ز مبتدی تا استاد عجز است به دست هر که از مادر زاد

[NASIB]

دوستانم همه نابند طلا سیری چند
درد از همه شان دور بلا سیری چند
بی گل روی عزیزان نفسم می گیرد
بی حضور رفقا صلح و صفا سیری چند

[sadaf]

من آن ابرم که بارانش تو هستی
همان یوسف که کنعانش تو هستی
مسافر میشوم تا آخر عمر
در آن راهی که پایانش تو هستی

[sadaf]

امشب ای ماه به دردِ دلِ من تسکینی

آخر ای مـــاه تو همـــدردِ منِِ مسکینی

کاهشِ جان تو من دارم و خود می دانم

که تو از دوریِ خورشید چه ها می بینی!