2014-02-04، 10:50
15 شهريور امروز حق دارم در خلوت اطاقم نيم ساعت با خودم خلوت كرده و در حالت مراقبه با خداي خودم گفتگویی داشته باشم. مي‌خواهم امروز میدان و چهارراه ذهن شلوغم را خلوت كرده و به خودم و نياز معنويم ارزش و اهميت قائل شوم. مي‌خواهم به درگيري‌هاي فكري كه براي من به گونه‌اي وابستگي دردناكي شده است، مدتي رهايي و آرامش دهم. امروز مي‌خواهم در سیروسلوک و معاشقه با خدايم بي‌مهابا باشم. مي‌خواهم در ارتباطم ديوانگي كنم. عاشقانه و از روی نیازم به او بگويم كه چقدر به او احتیاج دارم. امروز مي‌خواهم در مراقبه‌ام به او اجازه دهم من را ببوسد، مرا به آغوش بكشد و نوازشم كند. مي‌خواهم از وجود نازنينش انرژي زیادی بگيرم. مي‌خواهم در گوشه‌ي خلوت اطاقم در اوج تلاطم و پريشاني افكار، احساس كنم كه تنها نيستم. ذهن خود را باز مي‌گذارم تا خداوند پيامش را به من برساند. آيا حق دارم نيم ساعت مشغول دعا و مراقبه و عبادت باشم؟ آيا حق دارم وقتی برای سیرو سلوک به خودم بدهم، تا در عالم معنا در كنار نيروي برترم كه همه‌ی رمز بهبودی و چيزمایی که به من کمک کند، در دستان توانمندش قرار دارد در آرامش باشم؟ حق داري در آرامش و خلوت به خودت برسي!
مشگل اینه که به بعضیا بیشتر از حدشون بها دادم