2014-02-05، 10:22
18 مرداد امروز جملهی به آرامي انجام بده! را باور كرده و به خودم فرصت ميدهم كه با اصول برنامهی خودیاری و رهنمودهاي آن در مسير بهبودي قرار بگيرم. امروز تجربهی شكستهاي دردناك دوستان لغزشي را به كار ميگيرم، تجربههايي مثل: در استفاده از ابزارهای برنامه عجله كردم. همه چيز را ميخواستم يكباره به دست بياورم. توقعاتم در برنامه زياد شده بودم. توقع داشتم ديگران من را بیشتر درك كنند. وقتي از اين دوستان ميپرسم شما كه با اصول برنامه آشنا بودهايد، پس چرا آنرا به كار نميگرفتيد؟ ميگويند: ما اصول برنامه را با صميميت و عشق در زندگيمان به كار نگرفتيم. ما آنچه را آموخته بوديم در اختيار ديگران قرار نداديم و یا با سلیقهی خودمان با اصول بازی کردیم. امروز ميدانم كه اگر تحت تأثير شبکهی مدیریت انکار و غرورم قرار بگيرم به سمت شكست رو نهادهام. امروز خداوند را به خاطر قدرت و شهامت انجام و به كارگيري اصول و استفاده از ابزار بهبودي سپاسگزارم. آنچه که مسلم است، بهرهگیری من از برنامه فقط برای امروز بوده است. آیا متوجه شدهام که اگر فکرم را برای بکارگیرم، امروزم را معطل خواهم ماند؟ اصول برنامه حدوداً هشتاد سال است که به همدردان و من کارآیی داشته است. چرا؟ يا همه چيز يا هيچ چيز!
تمام ارسالهایم تجربه گذشته ام است و دیدم نسبت به بهبودی تغییر کرده است و اینها نیست